Dokter

Letterpress Wood

2009-03-04T13:50:00.004+01:00

It's been a while maar dit wil ik delen. Al een tijdje zijn Marloes en ik op zoek naar houten drukletters. Onze vriend Laurens tipte ons ebay (fout, Laurens!) en sindsdien zijn we hooked. Maar nu kappen we ermee, ons doel is bereikt met onze laatste aankoop (via marktplaats nog wel). Vandaag kregen we een doos van 60x40cm met daarin 170 lettervormen van perenhout. 3 Verschillende maten (15cm, 10cm en 8cm), kapitalen, onderkast en ligaturen. We zijn blij!

Geen Bericht, goed bericht

2008-08-12T15:22:00.002+02:00

Weinig gepost de laatste tijd, ook niet zo heel druk gehad buiten het 'gleuven vullen tot de zak leeg is' (TNT-Postbode welteverstaan). Toch zijn er wel een aantal dingen voorgevallen. Zo ben ik genomineerd voor de Art Olive Award en ga hiervoor exposeren in de Westergasfabriek in Amsterdam. Ongeveer tegelijkertijd exposeer ik bij Kunstingang in een fabriek in Ter Apel. Hiervoor moet er nog een hoop geregeld worden ivm publiciteit e.d. dus hoop ik nog wel wat tijd over te hebben voor de reeds ongeplande vakantie met Marloes.

Blockparty 0546

2008-07-15T18:28:00.004+02:00

Zo, m'n eerste opdracht is voltooid. Afgelopen maandag heb ik me ingeschreven bij de KvK dus de Muziekschool Twente kan binnenkort een factuur op de mat verwachten. Ziehier het resultaat; poster en flyer ontwerp voor een workshop project in Almelo. Doelgroep jongens en meisjes tussen 13 en 18 jaar.

Bachelor

2008-07-01T18:53:00.002+02:00

Er is een hoop gebeurd de laatste maand. Deze jongen is afgestudeerd!! Vandaag was de laatste dag van de eindexamen tentoonstelling. Vanaf nu draag ik de titel Bachelor of Design. Er is goed gereageerd op m'n documentaire, meer dan honderd visitekaartjes zijn verdwenen en ik ben genomineerd voor de Art Olive Award. Een goede motivatie om direct aan de slag te gaan als zelfstandig ontwerper. De eerste opdracht is ook al binnen. Deze week even een btw-nummer aanvragen, KvK-tje doen en aan de bak. Niks vakantie, van hard werken is nog nooit iemand moe geworden. Dus, mocht je dit lezen en nog een ontwerper nodig hebben, ik hou me aanbevolen.

O, ja. Wat ik een goed initiatief vind van de aki: Elk jaar krijgen alle eindexamenkandidaten een MUPI (Afkorting van `Mobilier Urbain à Publicité Illuminé, oftewel straatmeubilair in de vorm van verlichte reclamezuil.) De mijne staat voor het stadskantoor aan de Hengelosestraat (3x toeteren!!)

Verslag Green Vibrations 2008

2008-06-02T16:51:00.002+02:00

Gemoedelijke sfeer in Enschede
Door Tessa Neijland
Een waterig zonnetje schijnt over het festivalterrein op de universiteitscampus in Enschede. Vandaag, 31 mei 2008, is er het zo ver: Green Vibrations 2008. Een feest dat georganiseerd wordt door studenten en gegeven wordt vóór studenten.
De entree van een tientje is een kleine moeite als je hoort wat je ervoor terugkrijgt: een mooie roze beker, die je de hele dag zo vaak als je wilt kunt laten vullen met bier, wijn of fris. En dit is natuurlijk lang niet het enige: de hele dag kun je genieten van verschillende soorten (live)muziek.
Het festivalterrein is verdeeld in drie podia; er is een hiphoppodium, een podium voor techno en soortgelijke house en er is een podium waar vandaag negen bandjes hun muzikale en bovendien zeer verschillende geluid gaan laten horen.
Tussen de bandjes door zijn er ook andere mensen die graag hun talent willen showen: zo is er een luchtgitarist die op het dak van een schuur zijn skills beoefent voor het Nederlands Kampioenschap ‘Air Guitar’ en wordt er hier en daar wat gejongleerd.
Aan het begin van de middag is de sfeer wat mat. In het hooi zitten groepjes mensen wat te kletsen, zonder echt oog of oor te hebben voor de muziek. De sfeer zit er nog niet helemaal in. Maar naarmate het iets later wordt, de drank wat meer vloeit en iedereen meer zin heeft in goede muziek, wordt de sfeer beter. Vooral rond 17.30 uur weet de band Santanero een flinke hoeveelheid festivalgangers op de been te krijgen. Hierna zit de sfeer er een stuk beter in en wordt er bij alle podia gedanst. Het is duidelijk dat alle studenten het erg naar hun zin hebben.
De organisatie heeft flink haar best gedaan. Er zijn banken om even uit te rusten, twee tentjes waar je eten kunt halen en bij de bar wordt de rij snel weggewerkt door een effectief systeem. Overige voorzieningen zijn van iets mindere kwaliteit: half kokhalzend lopen de mensen uit de Dixi-toiletten, de hamburgers zijn in en in zwart en de EHBO heeft geen flauw idee hoe om te gaan met een pijnlijk been. Maar eigenlijk geeft dat helemaal niets: het festivalgevoel is aanwezig; wat wil je nog meer? Volgend jaar weer!

Bambi must die

2008-05-26T20:38:00.002+02:00

GDFBreda

2008-05-26T20:03:00.007+02:00

Afgelopen weekend met Marloes naar Breda gereden voor het graphic designfestival. Misschien kwam het doordat het festival net was begonnen maar iets deed ons vermoeden dat het nog niet helemaal gereed was. Vrijdagavond door de stad gelopen om de beloofde animaties te bekijken die NIET op gebouwen werden geprojecteerd. Jammer. Zaterdag naar Electron waar een streetart expositie was, niet onaardig. Er zou een 50m2 shoppingmall zijn waar we nog wat prints of shirts wilden kopen maar helaas. Geen verkooppunt. Naast Electron zit KOP, ook een expositieruimte. Hier werden shirts, die speciaal voor het festival ontworpen waren geëxposeerd. Wonderschone shirts aangeschaft die binnenkort te aanschouwen zijn aan het lijf van Jos Troelie.

Onderweg naar deze expoos kwamen we een aardige guerilla-advertising tegen van Smart (zie foto's). Hier is sprake van reverse graffiti. De smoglaag is verwijderd, schoongemaakt. De slimme mensen van Smart hebben goed gekeken naar Alexandre Orionde uit Såo Paulo. Hij paste het zelfde principe toe maar creëerde doodshoofden. Deze werden later door de autoriteiten 'verwijderd'.

Klik hier om naar de site van Alexandre Orion te gaan

Al met al geen bijzonder festival. Nu moet ik wel bekennen dat we ook een aardige tijd op het terras hebben doorgebracht. Het was wel ons weekendje uit. Volgend jaar zullen we zeker weer gaan maar dan als het festival wat meer op gang is gekomen.

1e twee minuten

2008-04-24T09:12:00.004+02:00

play video

The Excluded Middle

2008-04-22T08:27:00.001+02:00

The Excluded Middle is een documentaire over Çagla Cömert. Zij is 24 jaar oud en studeert fotografie aan de Marmara Universiteit in Istanbul. Çagla vertelt over haar verleden, het leven in Turkije en hoe het is om daar als kunstenaar te studeren en te werken. Haar studie zit er bijna op en Çagla wil net als veel leeftijdsgenoten in Europa verder studeren of werken.Naast fotograferen is ze ook schrijfster. Haar verhalen zijn al meerdere malen gepubliceerd en haar foto’s hebben diverse prijzen gewonnen. Desondanks is haar toekomst uiterst onzeker.

De titel ‘The Excluded Middle’ (het buiten-gesloten middelpunt) slaat op Turkije en op Istanbul in het bijzonder, de enige stad ter wereld die in twee continenten ligt. Het is hiermee het middelpunt tussen Oost en West. Çagla vertelt over een boek dat ze schrijft (deels autobiografisch) over de relaties tussen een meisje en twee jongens. Het meisje wordt afgewezen door de een terwijl zij op haar beurt de andere jongen afwijst.
“Turkey is me in that condition, because Turkey is always in love with the West and hates the East”.

Green Vibrations 2008

2008-04-06T22:15:00.003+02:00

Green Vibrations 2008 valt dit jaar niet op Hemelvaartsdag (1 mei) i.v.m. Koninginnedag (30 april). Dit jaar wordt het gehouden op zaterdag 31 mei.
Het belooft weer een volwaardig festival te worden met meer artiesten en meer bezoekers dan vorig jaar. Ook voor deze editie mag ik de promotionele vormgeving doen. Zie hieronder daarvoor de eerste opzet. Deze wordt doorgevoerd in affiches, flyers, website, t-shirts, polsbandjes en bierpullen.
De promocommissie heeft dit jaar gekozen voor het stille thema 'balans/evenwicht'. De mandala, een beeld dat wordt gebruikt in o.a. de oosterse wijsbegeerte als meditatiemiddel, bevat elementen die het festivalgevoel moeten versterken. In het kleurgebruik heb ik een contrast gezocht die een optische trilling geeft.

Let's take it back

2008-03-15T20:35:00.004+01:00

m'n broers hebben de schuur opgeruimd en kwamen een old school Philips camera tegen. Ooit eens van m'n pa gekregen, had ie nog op school liggen. Jaren tachtig stilo, geen accu maar kabels. En dan van die dikke zeven-pins DIN kabels, niet van dat benauwde. Doet het ook nog natuurlijk want die derrie is zo analoog als een koekoeksklok. Wat moet je er mee.

Story

2008-03-02T13:56:00.003+01:00

Een paar weken terug heb ik op aanraden van Jellichje de inhoud van de documentaire op verschillende kaartjes geschreven zodat ik daar eenvoudig mee kon schuiven. Dat was iets te voorbarig. Ik had namelijk de inhoud van de docu nog niet goed in kaart gebracht. Daarom ben ik eerst gaan filteren wat ik niet kon gebruiken en verschillende fragmenten opgedeeld in sequenties. Daarvan heb ik opnieuw kaartjes gemaakt en ben gaan schuiven. Waarschijnlijk zal ik dat nog enkele keer moeten herhalen om de verhaallijn op slot te krijgen. Dan kan ik gaan monteren.

Burn the rules!

2008-02-21T16:40:00.000+01:00

HOPE

2008-02-21T16:37:00.001+01:00

Het is al wel eens gedaan, he? Het moet ook geen trucje worden. Skeit, men neme een grid en liefde voor lettervormen en poept er een font uit. Kom maar op.

People get ready

2008-02-20T21:38:00.005+01:00

People get ready. Dat staat er. Moeilijk te lezen, ik weet het. Ik heb op een zaterdagmiddag wat spuitbussen uit de kast getrokken en mijn entree onder handen genomen. Een sjabloontje van een vierkante decimeter en wat snelle schetsjes op een blokjespapier. People get ready, the robots are coming.

Ontwerpplicht

2008-02-13T20:46:00.003+01:00

Ik zal er toch aan moeten geloven. Scriptie schrijven. Eigenlijk hang ik een beetje aan twee onderwerpen: 'Culture Jamming' en 'Designresponsibility'. Moeilijk moet ik het mezelf niet maken. Het is een scriptie en geen essay. Neemt natuurlijk niet weg dat ik mijn mening er in kan laten doorschemeren. Ik denk dat een ontwerper een verantwoordelijkheid heeft naar de samenleving. Niet liegen, niet stelen. Iets wat wel vaak wordt gedaan in de ontwerperij. Zich anders voor doen, mensen laten geloven dat ze iets nodig hebben.

Bronnen van inspiratie:

Milton Glaser
Shepard Fairey (Obey)
Banksy
Adbusters

Boeken:

Citizen Designer (Steven Heller)
Culture Jam (Kalle Lasn)
Design Anarchy (Kalle Lasn)
No Logo (Naomi Klein)
The Shock Doctrine (Naomi Klein)

Love

2008-02-13T20:37:00.004+01:00

ROBOT FONT

2008-02-07T15:36:00.001+01:00

wijzigingen kunnen optreden

typrozafie

2007-12-14T12:06:00.000+01:00

Van mijn typografiedocent aan de Marmara Universiteit heb ik de opdracht gekregen om een gedicht te typograferen. Ik heb gekozen voor een fragment van het gedicht 'Zie mij' van Ted van Lieshout.
De letters manoeuvreren over het papier zonder dat het de aandacht schijnt te vangen van het beeld; een dame met haar neus in de lucht. De kleur refereert aan de Nederlandse uitdrukking 'een blauwtje lopen' en is bewust niet erg krachtig neergezet omdat de schrijver of spreker van de woorden een onopvallende rol lijkt te spelen.

Zie mij

In het jaar nu na mij kom jij voorbij
en de tijd staat stil om je te vangen
in het ogenblik, dit korte levenlang:
jou zien,
en ademloos beseffen dat je bestaat;
ik had alleen maar een vermoeden.
Merk,
weet dat ik er ook ben. Ik dwing je
met mijn blik om te erkennen.
Kijk me aan. Of sla je ogen neer.
Kijk gerust langs me heen.
Ook me ontwijken
is bewijs dat je mij hebt gezien

Warhola

2007-12-12T12:14:00.001+01:00

Voor de twee-wekelijkse opdracht van Frank. Affiche voor de tentoonstelling in het Stedelijk Museum te Amsterdam.

screenshots 02

2007-12-05T22:44:00.000+01:00

Op het programma van vandaag stond een bezoek aan Cagla's huis. Ze woont bij haar ouders. Haar moeder zou aanwezig zijn en ik kon van de gelegenheid gebruik maken om ook haar te interviewen. Wat wilde ik van haar weten?
Cagla's moeder kon mij natuurlijk vertellen over haar oudste dochter maar niet minder belangrijk, ook over de situatie in Turkije tijdens de levensjaren van Cagla. Ze is namelijk erg politiek geëngageerd. Ik ben natuurlijk helemaal geen journalist. Daarom heb ik gisteravond even wat research gedaan over hoe ik het beste een interview kan afleggen.

Cagla diende als tolk. Ik vind het verschrikkelijk jammer dat ik haar gezicht niet heb vastgelegd toen haar moeder vertelde dat zij en haar man teleurgesteld waren in Cagla. Na het interview met haar moeder heeft Cagla mij foto's laten zien.

Ik ben tevreden. Hoewel er talloze reacties waren die niet op de camera staan heb ik toch het idee dat ik veel informatie heb verzameld wat belangrijk is voor de docu. Nog een paar dagen en ik heb alles wat ik nodig heb. Natuurlijk zal er een moment komen dat ik vrolijk zit te editten en erachter kom dat ik een toch wel cruciaal moment niet heb vastgelegd maar zo zij het. Ze zeggen het: je kunt niet alles hebben.

I killed Odilo

2007-12-03T14:11:00.000+01:00

I attached a song to time and place
It brings me back to early spring
one moment
didn’t know so much could change
I killed a man, can’t let him sing

he stole my words, outspoke them better
why didn’t I come up with that?
He says you can’t but I disagree
just keep on losing till there’s nothing left

two allready left my life
consider this goodbye they said
and when they closed the door behind them
they left Odilo for dead

ritueel

2007-11-30T11:49:00.000+01:00

Waarom komen we toch steeds op ideeën als we op het toilet zitten of wanneer we onder de douche staan? Ik denk dat het komt omdat we een bepaald ritueel ondergaan. Tijdens dat ritueel van zitten, toiletpapier pakken (twee, drie of meer velletjes) wachten, of het ritueel van de temperatuur van het water voelen, onder de douche stappen, eerst je haar wassen, dan je gezicht, je lichaam en even onder een hete straal staan; tijdens dat ritueel hebben onze hersenen de tijd om zijn gang te gaan. We hoeven namelijk niet bij de handelingen na te denken. Het geeft onze geest vrijbaan om te dromen, dagdromen met een zekere alertheid.
Hetzelfde gebeurde toen we nog aan de telefoon zaten (nu lopen we aan de telefoon). De kleine tekeningetjes die we maakten groeiden uit tot waanzinnige ideeën. Rituelen worden alsmaar schaarser met een afname van religieuzen. Ik zou wel de laatste persoon zijn om te zeggen dat we met z'n allen weer in god moeten gaan geloven maar een bepaalde toewijding zou ons niet misstaan. Ik geef mijn toewijding aan ontwerpen. Nu zoek ik nog een ritueel.

1 minute Istanbul

2007-11-28T17:28:00.000+01:00

Scriptie

2007-11-26T11:05:00.000+01:00

En toen kwam het tot mij. Beeldopvoeding. In hoeverre zijn ontwerpers in staat, of zelfs verplicht om de beeldconsument op te voeden.
In een tijd waarin de burger door cultuurverlammende entertainment zoet wordt gehouden voel ik me als beeldmaker enigzins verantwoordelijk. Documentaires als Zeitgeist en Outfoxed inspireren mij. Ik ben op zoek gegaan met de vraag of hier genoeg informatie over te vinden valt. Ik strandde bij de website maxbruinsma.nl. Bij texts kwam ik bij het kopje:

First Things First 2000
designers, use your skills for worthy causes!

'designers (...) apply their skill and imagination to sell dog biscuits, designer coffee, diamonds, detergents, hair gel, cigarettes, credit cards, sneakers, butt toners, light beer and heavy-duty recreational vehicles. Commercial work has always paid the bills, but many graphic designers have now let it become, in large measure, what graphic designers do.'

Omdat ik zelf ook een verwende en onverschillige consument dreigde te worden zette ik mij af van het idee dat een ontwerp zo duidelijk moet communiceren als mogelijk is. Ik wil ontwerpen maken voor kritische consumenten die op zoek gaan naar wat zij willen en niet alles aannemen wat hen toekomt. 'Als je het niet begrijpt, is het niet voor jou bedoelt' als ik zo vrij mag zijn om mijzelf uit m'n vroegere raplyrics te quoten.

De tijd is aangebroken om onze ogen te openen en niet langer in een waan te leven. Je merkt het. Meer en meer mensen zetten hun vraagtekens bij de huidige maatschappij. Reclame- en programmamakers worden hierdoor aggressiever en doen er alles aan om je producten aan te smeren die je niet nodig hebt. Hier kan ik bijzonder kwaad om worden.

Ik zal in de komende weken een duidelijke vraagstelling moeten formuleren. Van daaruit kan ik een inhoudsopgave en opzet maken en beginnen met research.

Project Docu

2007-11-26T09:47:00.000+01:00

Na een korte onderbreking vanwege mijn keelontsteking ben ik weer met Çağla opgetrokken. Vrijdag moest ze naar de drukker. Ze gaat een roman insturen voor een competitie.

Çağla moest ook haar huiswerk maken. Ze zit in haar eindexamenjaar maar krijgt opdrachten die je eerder voor het tweede jaar zou verwachten. Ze moet macro- en micro-opnamen maken van onder andere dieren. Ze wilde eigenlijk niet dat ik het zou filmen maar het is natuurlijk onderdeel van haar leven.

Dinsdag ga ik met haar mee naar de school waar ze lesgeeft. We gaan nog naar haar huis en daar wil ik ook haar moeder vragen over hoe Çağla is. Ze heeft veel ruzie met haar moeder dus ik ben benieuwd hoe dat gaat. Çağla moet tevens voor school foto's maken van demonstraties. En we gaan een vriend van haar bezoeken waar ze eens foto's van heeft gemaakt. Dit alles binnen de vier weken dat ik nog in Istanbul ben.

Op de uni

2007-11-26T08:42:00.000+01:00

Maar wat gebeurt er nu eigenlijk op de universiteit van Marmara? Naast het in gesprek raken met slecht Engels sprekende maar zeer vriendelijke studenten volg ik nu nog twee vakken. Typografie op maandag en interactieve media op donderdag.

In de les typografie zijn er twee projecten gaande: Een gedicht typograferen en een liefdesbrief. Het gedicht hoop ik voor 17 december af te ronden. De liefdesbrief loopt langer door en zal worden tentoongestelt in het voorjaar. Door middel van emails zal ik het project blijven volgen zodat ook mijn brief getoond wordt.

Afgelopen maandag had ik de opdracht gekregen om een kort gedicht vorm te geven (welke eerst vanuit het Turks vertaald werd naar het Engels en later door mij naar het Nederlands).

In de les interactieve media ben ik bezig met een website voor Çağla Cömert. Zij is tevens mijn onderwerp voor de documentaire. Het wordt een simpele website met een introductie waarbij ik videomateriaal ga gebruiken. Het woordmerk wat ik eerder heb laten zien wordt hierin verwerkt. Deze opdracht loopt tot eind januari en zal ook vanuit Nederland worden afgerond.

Het korte leven

2007-11-25T18:56:00.000+01:00

Uit de recensie van Hans Bouman voor De Volkskrant.

Het boek vertelt het verhaal van Oscar, een jongeman van Dominicaanse komaf die opgroeit in de troosteloze voorsteden van Paterson, New Jersey. De Latijns-Amerikaanse cultuur waarin Oscar wortelt, vereist van mannen een macho-uitstraling en -optreden, maar helaas is dat voor hem wat hoog gegrepen. Weliswaar wordt hij voortdurend verliefd en is hij in zijn fantasieën de heldhaftigheid zelve, maar in werkelijkheid is hij een moddervette, zweterige, door jeugdpuistjes en zure oprispingen geteisterde nerd.‘Meisjes lagen verder buiten zijn bereik dan Jupiter. Hij was een kruk in elke sport, sloeg zelfs met domino een modderfiguur, en dansen kon hij al helemaal niet. En het ergst van alles: hij zag er niet uit. Droeg een monsterlijke uilenbril (zijn ‘chickverschrikker’ zeiden Al en Miggs, de enige jongens die met hem wilden optrekken).’

Ter compensatie van zijn gebrek aan succes in de alledaagse werkelijkheid concentreert Oscar zich op de alternatieve realiteit van het lezen. Vooral fantasy en sciencefiction hebben zijn voorkeur. Binnen de kortste keren spreekt en schrijft hij zowel het Sindarijns en het Quenya van Tolkien als het Chakobsa van Herbert, weet hij alles van het Marvel-stripboekuniversum en is hij een kei in rollenspelen als Dungeons & Dragons. Maar uiteraard maakt dit alles hem voor zijn vrouwelijke leeftijdgenoten alleen maar onaantrekkelijker. Gaat deze weinig veelbelovende held desondanks een weliswaar kort maar evengoed wonderbaarleven leiden?

Het is duidelijk dat Díaz in zijn boek niet alleen een onderhoudend verhaal wil vertellen, maar ook een politiek statement wil maken. Al op de eerste bladzijden lezen we over de fukú americanus, de ‘Doem van de Nieuwe Wereld’. Het is een vloek van Afrikaanse oorsprong, meegevoerd op het gekerm van slaven in de scheepsruimen en door de ‘Ontdekker van de Nieuwe Wereld’ naar Amerika gebracht. Daar werd de ‘grote zeevaarder’ – Columbus uiteraard – niet alleen de brenger maar ook het eerste slachtoffer van de vloek: hij stierf onder erbarmelijke omstandigheden aan syfilis. Ook de moord op John F. Kennedy, de aanslagen van 11 september en andere Amerikaanse rampen zouden het gevolg zijn van de fukú, aldus het Dominicaanse volksgeloof.

Klik hier voor de volledige recensie.

Slecht idee

2007-11-25T17:59:00.000+01:00

Na 90 dagen verloopt een toeristenvisum. Dat wist ik. En dat zou afgelopen week gebeuren. Ik moest dus het land uit anders zou ik een boete riskeren waarvan de hoogte niet bekend is. Dus om het zekere voor het onzekere te nemen stapte ik afgelopen woensdag op de bus naar Edırne, zo'n 230 km ten noorden van Istanbul vlakbij de Griekse en Bulgaarse grens. Op internet had ik al gelezen dat je een toeristenvisum eigenlijk niet mag verlengen op de manier zoals ik dat wilde doen en dat je behoorlijk wat gezeik kan krijgen als je niet minimaal 24 uur aan de andere kant verblijft. Ik gokte er maar op. Ik had aanwijzingen uit de Lonely Planet opgevolgd dus de reis ernaartoe was niet lastig. Eenmaal gesettled in de bus zag ik in de stoel schuin voor me een vrouw die de krant opensloeg. Nu is mijn Turks niet zo goed dat ik kon lezen wat er stond maar de naam Edırne met daarbij een foto van met water ondergelopen straten zei genoeg. Ik had een slechte dag uitgekozen om de grens over te steken.

Ik kwam aan in Edırne en het was vergeleken met Istanbul prachtig weer. Geen water te bekennen. Op de kaart kon ik zien dat een wandeling naar de Griekse grens prima te doen zou zijn als de brug over de rivier niet lager was dan de waterstand. Het had wel degelijk geregend de afgelopen dagen. Griekenland was buiten mijn bereik. Dan Bulgarije. Niet per voet te doen maar een taksichauffeur legde me uit dat ik een minibus kon nemen. Goed. Ik nam 'm, stapte uit aan de grens en liep vol goede moed naar de grensovergang. 'Waar ga jij naartoe?' vroeg de Douaneman mij. Ik antwoordde dat ik naar Bulgarije wilde. 'Bulgarije is dicht' dus ik moest maar teruggaan waar ik vandaan kwam. Gloeiende reetkevers! Ik had het idee dat het een lange dag zou worden. Ik gaf niet op. Samen met een klein oud vrouwtje stond ik te wachten totdat de volgende minibus ons weer terug naar Edırne kon brengen. Ze legde me uit dat ik vanuit Edırne een taksi kon nemen naar Hamzabeyli zo'n 50 km met de auto. Zal wel een duur geintje worden dacht ik maar goed; ik moest en zou het deze dag geregeld hebben.

Selçuk de taksichauffeur was 'zo vriendelijk' om mij naar de grens te brengen voor 50 YTL (zo'n 35 Euro). Aangekomen bij de grens vroeg ik in m'n beste Turks of hij een half uur op me wilde wachten zodat hij me voor nogmaals 50 YTL terug kon brengen. Dat wilde hij wel.
Nu had ik geluk. De eerste douanebeambte vroeg me waar mijn auto was. Het zal er ook wel gek hebben uitgezien; een voetganger tussen vrachtauto's. 'You are going back to Turkey, right?' zei hij met een lach op z'n gezicht. Hij had denk ik net z'n Cup'a Soup gehad want mijn Bulgaarse stempel staat nu in m'n paspoort. Ik was op de helft. Op het moment dat ik terug wilde naar Turkije na 10 minuten van Bulgarije te hebben genoten hield een man zonder lach op zijn gezicht mij tegen. 'You're not going back to Turkey, you're going to Bulgary!'. Met de smoes dat ik belangrijke documenten was vergeten (hij wist ook wel beter maar z'n Cup'a Soup dreigde koud te worden) liet hij me gaan. Nu nog een Turkse stempel en ik kon weer terug naar Istanbul. Volgens mij was de inmiddels achtste douanebeambte die ik moest gaan ontmoeten niet echt snugger. Hij keek niet naar de Bulgaarse stempel waar dezelfde datum opstond als de joekeloeres grote kalender voor z'n neus. Nu had ik opnieuw een Turkse stempel in m'n paspoort waarmee ik de rest van de korte tijd dat ik nog in Istanbul ben legaal kan doorbrengen. Filmpje in de bus en thuis een lekker biertje. Geen slecht idee.

Klik hier voor het artikel van de BBC over het ondergelopen Edırne.

Drugs

2007-11-11T11:52:00.000+01:00

Nu weet ik weer hoe erg het is om mijn hoofd niet te kunnen gebruiken. De afgelopen dagen heb ik in bed doorgebracht. Marijn was op bezoek, een vriendin van mij uit Amsterdam. Het was haar vakantie. Little did she know dat ze Istanbul grotendeels solo moest ontdekken. De eerste dagen van haar verblijf heeft ze me nog weten mee te slepen maar na zaterdag stond ik voor de keuze: thuisblijven of sterven. Dinsdag ben ik op vele verzoek naar de schooldokter geweest. Ik had koorts en een keelontsteking en moest aan de antibiotica. Nu hebben ze het volgens mij via de verzekering van een ander laten lopen omdat het anders te veel gedoe zou zijn. Prima.
Ik had binnen
twee uur
mijn drugs.
En die sloegen gelukkig snel aan. Mijn hoofd begon langzaam weer te werken. En ik had de drang om iets creatiefs te doen. Even iets nieuws. Ik stuitte op de blog van Frank en mijn vingers begonnen te jeuken. Heerlijk. Tweewekelijkse opdracht. Maak een poster voor de band Tunng. Aan de slag.
Na kort wat research (lees: beknopte beschrijvingen lezen over de band) opende ik met verkeerde informatie Photoshop (het enige bruikbare programma op deze grafkist waarmee ik dolgelukkig ben dat ik hem gebruiken kan).

Nee. Tunng is geen electroband die je laat swingen onder invloed van GHB. Tunng is folk. Jammer want ik vond 'm wel lekker. Ik op zoek naar wat folk is (Googleplaatjes zoeken: folk). Oké, ik zou een slechte ontwerper zijn als ik niet even een paar albums van Tunng naar beneden zou laden. Rustig. Beetje Zero 7-achtig. Moderne folk. Hier kan ik wel wat mee.

Eén van de eerste plaatjes die ik vond was van folk-embrodery. Borduurwerk. Dat is folk. Daar is het beeld van de poster van afgeleid. Met de kleuren wil ik het niet te suf maken. Ik denk dat het wel bij de band past al lijkt het niet op eerder artwork wat voor de band is gemaakt, maar dat boeit natuurlijk niet. Bij deze mijn bijdrage aan de tweewekelijkse opdracht.

Çağla's webzijde

2007-10-24T11:47:00.000+02:00

Voor de interactive media les (waar ik mij ook voor heb ingeschreven) heb ik zoals eerder vermeldt de opdracht gekregen om een website te maken. Daarvoor moet ik een logo ontwerpen. In eerste instantie wilde ik Çağla neerzetten als een straatkatje. Ik dacht dat past wel bij haar. Later bedacht ik mij dat ik beter een woordmerk kan ontwerpen en al het beeld aan haar overlaten (ze is immers fotografe). Ik ben begonnen met iets wat ik graag mag doen: Lettermetselen. Passen en meten en lekker miereneuken, kijken welke vormen ontstaan als ik bepaalde letters combineer.

Divided II

2007-10-24T11:35:00.000+02:00

Afgelopen maandag heb ik wat werk besproken met Mehmet Ali (typografie). Ondanks zijn beperkte engels heb ik toch het idee dat het hem wel aansprak. Zelf vond ik dat het een beetje ging lijken op een Jean Claude van Damme actiefilm maar zijn commentaar was duidelijk:

Als ik van die aangetaste het gewicht van de letter wat verlaag krijgt het minder een actiefilmkarakter. Mehmet Ali vond deze namelijk de sterkste. Niet 'clean' zoals de anderen. Een docu is ook niet clean.

Screenshots

2007-10-23T13:04:00.000+02:00

Ik was uitgenodigd door een stel studenten van de fotografie afdeling om hun les bij te wonen. Er was geen docent aanwezig maar de assistent-docent legde wat uit over het belichten van een onderwerp. Ik nam van de gelegenheid gebruik om even te oefenen met mijn camera, niet van op de hoogte dat ik het direct in praktijk moest brengen.

Onverwacht kwam Çağla binnenwandelen. Mooi, kan ik meteen beginnen om haar te filmen. Ze heeft me verteld dat ze niet meer gaat schrijven voor de onafhankelijke krant. Ze heeft het idee dat ze geen ruimte krijgt om te schrijven wat ze wil. Waarom dan niet minder aggressieve artikelen schrijven die misschien wel voor geld gepubliceerd worden.

'Journalism

is dead

in Turkey'

Ik heb met haar afgesproken om donderdag naar een café te gaan om te schaken. Waarschijnlijk neem ik dan een statief mee maar eigenlijk wil ik de persoonlijke interviews uit de hand schieten. Zo hoeft ze niet constant stil te zitten en heb ik meer vrijheid om bepaalde dingen te accentueren (af en toe wil ik nog wel eens een nauwe close-up nemen). De statische beelden zoals omgeving en dergelijke zal ik wel met statief schieten.

Divided

2007-10-16T00:32:00.000+02:00

Zondag heb ik even gebrainstormd met Marloes over een goede naam voor m'n documentaire. We kwamen uit op 'Divided' en dit is waarom.

Istanbul ligt temidden van twee werelddelen. De stad zelf wordt verdeeld door de Bosporus en naar mijn mening (en die mening heb ik gevormd door met de mensen te praten die hier wonen of opgegroeid zijn) ligt die verdeeldheid gespiegeld in haar inwoners. Istanbul (en Turkije in het algemeen) voelt zich vaak buitengesloten. Men weet niet waar men thuishoort. Haar identiteit lijkt zoek. Çağla is mijns inziens een goed voorbeeld van die verdeeldheid en daarom wil ik graag haar verhaal vertellen.

Ik heb mij op de universiteit ingeschreven voor de lessen typografie. Ik heb afgesproken met de docent (Mehmet Ali) dat ik de typografie die voorkomt in de introductie van mijn docu met hem zal bespreken. Hier zijn mijn eerste ideeën die ik hem volgende week zal voorleggen.

T Shirt Design

2007-10-15T09:39:00.000+02:00

Onlangs heb ik me voorgenomen om meer met ontwerpwedstrijden mee te doen. Er zijn zat sites te vinden die vragen om een t-shirt ontwerp of iets dergelijks. Geen grote complexe opdrachten maar simpel, snel. Dit ontwerp heb ik gemaakt voor Design is Kinky. Het is geen winnaar maar het houdt je van de straat.

Plan B?

2007-10-14T11:59:00.000+02:00

Afgelopen week welliswaar vier keer naar school geweest. Eigenlijk maar één les gehad. Ik heb de opdracht gekregen om een website te maken. In eerste instantie voor mezelf. Ik vroeg of ik dat ook voor Çağla (mijn subject voor de docu) mocht doen, geen probleem.
Dit weekend zou ik gaan stappen met Çağla. Vrijdag stuurde ze me een sms dat het 'Bayram-tijd' is en bij haar familie bleef. Bayram betekent het einde van de ramazan (ramadan) en is een familieding. Wij kennen het als het suikerfeest.
Zaterdag sprak ik Çağla op msn. Ze vertelde dat ze de hele dag in het ziekenhuis heeft gelegen. Ze kreeg ruzie met haar familie en ze vertelde dat haar zus haar een zet gaf waardoor ze ten val kwam. Ze heeft een flinke hersenschudding opgelopen en haar nek is beschadigd. Ze weet niet wat ze moet doen. Çağla wil heel graag het huis uit maar weet niet waar ze naartoe kan.
Ik weet niet wanneer ik haar weer zie en hoe snel ze beter wordt. Egoistisch als ik ben maakte ik mij direct zorgen over de documentaire. Ik hoop dat ze er snel bovenop komt. Ik wil haar nog steeds graag documenteren want ik denk dat ze een goed verhaal heeft wat veel mensen kan boeien.

Back to school

2007-10-03T12:24:00.000+02:00

Gisteren (2 oktober) voor het eerst naar de universiteit geweest. Zolang ik bezig blijf en mezelf blijf ontwikkelen ben ik niet bang dat ik het semester niet zal halen. Daar denken ze er anders over. 'Je zult toch wel je vakken moeten kiezen' en 'Heb je jouw project ook op een formulier staan?'.
Het lijkt wat dat betreft wel een beetje op de middelbare school. Ik vertelde dat ik het semester niet in İstanbul zal afmaken. Wenkbrauwen heb ik menigmaal de lucht in zien gaan. Ook vertelde ik dat ik mij voornamelijk wil gaan bezighouden met mijn eigen project. Özgür (mijn flatgenoot en tevens assistent op de afdeling) heeft mij geholpen zodat ik bepaalde vakken kan combineren met mijn videoportret. En als ik dan zo'n dat-komt-wel-goed-knikje krijg van een docent stelt mij dat weer een beetje gerust.
Maar het gaat hier best wel volgens het boekje. Gelukkig worden de interlinie en corpsgrootte van dat boekje naar eigen gelang aangepast.
Ik kijk uit naar de lessen die volgende week beginnen. Vooral naar cinema- en televisiongraphics. Speciaal daarvoor komt een docent van een andere faculteit. Verder is het geen bijzonder grote school. De faciliteiten zijn niet meer dan behoorlijk (magniklagen, kanibalen). Ik ben benieuwd wat de komende weken zullen brengen. Het lijkt nu pas echt te beginnen.

İstanbul skyline

2007-09-24T19:13:00.000+02:00

Voortgang

2007-09-20T12:45:00.000+02:00

Op een dag als deze heb ik het gevoel dat ik tijd tekort kom of ga komen. Waarom doe ik niks vandaag? Moet ik elke dag wat doen? Eigenlijk wel natuurlijk. Ik blijf vier maanden in İstanbul en er is al bijna een maand verstreken. Ik zit dus al op een kwart. Tijd om een duidelijk plan te maken.
Voor mijn afstuderen ga ik een korte documentaire maken over Çağla Cömert (circa 15 minuten). Zij is fotografe en schrijfster uit İstanbul. Tijdens mijn verblijf hier zal ik haar op de voet volgen. Om het inhoudelijk interressant te maken zal ik haar de juiste vragen moeten stellen. De docu dient naast een inzicht te geven in haar persoonlijke leven ook een portret van haar te worden die haar kan helpen zichzelf te profileren. Het wordt dus een docu met een format die voor elke willekeurige artiest kan werken.
Het tweede aspect van mijn afstuderen bevat een leader voor de docu (circa 25 seconden). De leader wordt een algemene introductie. De werktitel is 'Artist Profiles'.
Over twee weken komt Çağla terug van een korte vakantie en dan moet ik de voorbereidingen afgerond hebben.
Ik hoop hier in İstanbul een hoop voorbereidingen te kunnen treffen zodat wanneer ik terugkom genoeg basis en tijd heb om het in de juiste vorm te gieten. Nu rest mij nog de vraag:
Wat doe ik
met mijn
scriptie?!
Graag wil ik dat mijn scriptie nauw aansluit bij mijn eindexamen. Ik zit te denken aan profilering in de (toegepaste) kunstwereld. Of misschien iets abstracters zoals ritme in motion graphics. Wellicht kan televisie-ontwerp anno 2007/2008 een leerzame verdieping zijn (Jaap Drupsteen: Atatürk van de Nederlandse televisie).
Mocht iemand (wie dan ook) zich geroepen voelen zich uit te laten over dit bericht schroom dan niet. Alle hulp is meer dan welkom.

foto's

2007-09-18T20:32:00.001+02:00

Out of Shawshank

2007-09-16T14:31:00.000+02:00

Tijdens mijn tweede week in İstanbul ben ik de controle over mijn internetbankieren verloren alsmede mijn telefoon. Ik teer op mijn laatste centen en kan nauwelijks communiceren met het thuisfront aangezien het internetcafé in het studenten hostel op miraculeuze wijze is opgedoekt.

Maar ik zit

wel mooi

in İstanbul!

De laatste avond hebben wij (de Erasmus-studenten) het einde van de Turkse taalcursus nog even gevierd in Taksim. Opmerkelijk aan het uitgaansleven hier is dat bijna alles op de dakterrassen wordt gehouden. Zo hadden we een mooi uitzicht over İstanbul.

Het deed mij een enorme deugd te weten dat ik mijn laatste nacht in Shawshank Dormitory (lees: het studentenhostel) heb doorgebracht.

Gisteren (15 september) heb ik de bus gepakt naar mijn nieuwe onderkomen. Vanaf het busstation in Kadiköy met een taxi naar Acıbadem. Acıbadem is een rustige en goed onderhouden wijk in het Aziatische gedeelte van İstanbul. Hier vind je niet zoveel toeristen en meer jonge mensen dan in het Europese gedeelte vanwege de vele universiteiten.
Ferit (1 van mijn flatgenoten) heette me welkom, liet het appartement zien en ik kon direct gebruik maken van zijn computer om een e-mail te versturen. Vandaag (16 september) heb ik mijn andere flatgenoot ontmoet. Özgür Aktas (http://designerfree.deviantart.com/) studeert ook grafisch ontwerpen en werkt momenteel aan een affiche voor een tentoonstelling. We hebben even gepraat over de turkse cultuur. İstanbul is erg duur om in te leven. En de verschillen tussen arm en rijk zijn enorm.

''You can see a streetkid
selling paper towels to a
man in a Ferrari''

Kınalı

2007-09-03T18:57:00.000+02:00

Zondagochtend vroeg op. Een Duitser, een Zweed en twee Nederlanders nemen de boot. Klinkt als een mop en is het ook bijna. We vertrekken samen met vier Duitse meisjes naar Kınalı, één van de prinseneilanden ten zuiden van İstanbul. Ons doel: bakken aan het strand. We kwamen aan. Een dik wolkendek zorgt ervoor dat de zon ons niet bereikt. Desalniettemin hebben we lekker kunnen uitwaaien aan het strand. Het was nog ruim 25 graden celcius. Aan het eind van de middag gingen we terug. Niels de Hollander wist nog een leuk dakterras waar het bier niet te duur was. Uitzicht over de Bosphorus (de foto´s moet ik jullie nog even onthouden aangezien ik mijn camera niet kan aansluiten op deze computer maar ze komen zeker).
Maandag hadden we geen les maar gingen we met alle studenten naar Topkapı Palace. Had voor mij niet gehoeven. Wel mooi hoor en al maar ik heb gewoon geen zin om twee uur naar een stel schalen te staan kijken. Ik was dus ook snel uitgekeken.

Hoop Fest II

2007-09-03T18:42:00.001+02:00

Opnieuw een wedstrijd. Ik tref Ersın in het hostel. We nemen de bus naar Kadiköy. Ersın kan Alex niet bereiken en vreest dat we met drie personen moeten spelen. Dat betekend geen wissel. We lopen het veld op, weer in het oranje, zonder Alex. Onze tegenstanders zijn ook met drie man. Vergeleken met de vorige tegenstanders denk ik dat we een goede kans maken. Het gaat niet zo goed. Al na acht minuten krijg ik mijn vierde fout. Ik moet het veld af. Ersın en Alper spelen met z´n 2en verder. Ze blijven scoren maar na twintig minuten staat het 17 tegen 10. Voor ons is het toernooi voorbij. We halen onze gratis ijsthee op en nemen de taxi naar de Universiteit van Marmara. Daar spelen we nog een partijtje basketbal.
Ik kwam laat aan bij het hostel. Bijna alle Erasmus-studenten waren al vertrokken naar het housewarming-feestje van onze medestudente Juliet. Samen met de studenten die in het hostel bleven ben ik wat gaan eten. Als ik iemand had kunnen bereiken die op het feestje was had ik waarschijnlijk de bus gepakt. Nu lag ik om twaalf uur in m´n nest. Op een zaterdag.

Hoop Fest

2007-09-01T08:51:00.000+02:00

zoals ik al had verteld was ik uitgenodigd door Ersın (Aşkir kwam niet eens in de buurt) voor een basketbal-toernooi. Ik dacht dat het gewoon een klein toernooitje was. En dat ik waarschijnlijk de langste was. Het toernooi werd gesponsord door Burger King en was behoorlijk officieel. Ik was niet de langste. Ersın en ik namen de pond over de Bosphorus waar we Alex ontmoetten. Alex is Russisch en niet minder belangrijk, hij was twee meter zes. Gelukkig zat hij bij mij in het team.
Bij het toernooi ontmoetten we onze vierde speler Alper, ook een Turk. We speelden in het oranje. :)
Onze tegenstanders waren sterk. Ik begon op de bank. Na twee minuten kon ik spelen want Alex raakte geblesseerd. De man die ik moest verdedigen was zwaar. Geen beweging in te krijgen. Ik had daarom ook al snel mijn derde fout. Bij de vierde moest ik eruit. Alper adviseerde mij om geen fouten meer te maken. Na twintig minuten te hebben gespeeld stonde we voor met vijftien tegen tien. We hadden gewonnen. We waren blij.
Vandaag spelen we twee wedstrijden. Waarschijnlijk zonder Alex. Als we winnen moeten we morgen (zondag) de finale spelen. En als we de finale winnen gaan we naar New York. Dat zou wat zijn.
Na de wedstrijd van gisteren ben ik wat andere Erasmus-studenten op gaan zoeken bij de Galatabrug (Erasmus is de organisatie die studeren in het buitenland grotendeels mogelijk maakt). Ik trof daar de Fransozen
"Zey say we aarg
werry chauvinistique
because we only
speak French"
Ik had zin in bier en het alfamannetje voelde zich misschien wat bedreigd. Hij begon ook bier te drinken. Onder de tafel. We hebben het erg naar ons zin gehad.
Vier uur erin, half negen eruit. Ersın en ik gaan zo weer naar het toernooi om te ballen. Ik laat jullie weten hoe het af is gelopen.

Zo zijn die mensen hier

2007-08-29T14:35:00.002+02:00

Gisteren Çağla ontmoet. Leuke griet. Ze heeft me ontzettend geholpen met het kopen van een SIM-kaart zodat ik lokaal kan bellen voor weinig. Even daarvoor nam ze me mee naar Ruth. Zij komt uit Duitsland. Ruth bleek me nodig te hebben voor haar artikel over Erasmus-studenten, dat wist ze zelf ook nog niet. We kwamen onaangekondigd.
İstanbul beviel haar zo goed dat ze maar is gebleven. Samen met een vriend van haar heeft ze een huis gekocht in Beyoğlu (een wijk in İstanbul) waar ze een soort underground café/theater houden. Ik heb haar nummer gekregen voor het geval ik nog ergens een keer wilde crashen. Zo zijn die mensen hier.

Çağla vertelde me over het leven in İstanbul. Het valt haar niet mee om Turkse te zijn. Men moet vrijwel alles van connecties hebben. Zelfs hoogopgeleiden vinden bijna geen werk. En dan zijn er van dişe Europeanen die hier leven in weelde.
"There are a lot
of Turkish girls
who will fuck you,
just because you're European."
Europeanen schijnen hier makkelijker aan een goedbetaalde baan te komen dan Turken. Misschien komt daar verandering in met de nieuwe president. Çağla voorspelt rellen.
Çağla heeft zorgen, met name geldzorgen. Ze probeert een reputatie op te bouwen als schrijver. Ze heeft verschillende romans geschreven maar niemand wil ze uitgeven. Wel schrijft ze artikelen voor underground-free-magazines maar waar ze geen geld voor krijgt.
Na een paar biertjes in een café en een lekker diner hebben Çağla en ik afscheid genomen.
Ik stapte in de metro die me in de tegenovergestelde richting bracht van waar ik moest zijn. Ik vragen aan een Turk. Hij met mij uitstappen, 2 kilometer met me meegelopen (of liever gezegd ik met hem) om mij vervolgens op de juiste bus te zetten. Zo zijn die mensen hier.

Merhaba

2007-08-27T15:02:00.000+02:00

en op het moment dat ik door de douane loop gonst Truth Enola door mıjn harses. All Alone. 'Niet bang zıjn, je bent heel stoer' zeg ik maar tegen mezelf om dıe sneue frons van mn bakkes af te halen. Eenmaal ın het vlıegtuıg wordt ık een stuk rustıger. Boekje lezen, vlıegtuıg-kıp ın de kop en dıe drıe uur zıjn zo voorbıj.Echt nıemand spreekt engels hıer. Daarom was ık ook erg blıj dat Askır (als ık het goed onthouden heb) bıj de ıngang van de campushostel stond om mıj naar mıjn kamer te loodsen. Ik hou het lekker kort de komende twee weken want het kost mıj letterlıjk een kwartıer om de puntjes op de ı te zetten. Weet je wat, ık begın er nıet eens aan. Tot de volgende keer.

laatste weekend enschede

2007-08-24T15:53:00.000+02:00

zo,

laatste weekend in Enschede voor ik vertrek naar Istanbul. Deze week zo'n 3 afscheidfeestjes gehad (mensen willen zeker weten dat ik oprot). Zaterdag nog een potje B-Ballen met de katten van de campus. Met een geheel verzorgde BBQ door Triplewize en muziek van Fragma. Dat belooft weer veel goeds.
Zondag ga ik vliegen, helemaal alleen. Gelukkig brengt m'n Pa me naar Düsseldorf. Maandag heb ik afgesproken met Çagla. Zij woont in Istanbul en gaat mij de stad laten zien. Ik ben benieuwd.
Dinsdag begint de 'intensieve taalcursus Turks'. Deze duurt twee weken. Tijdens de cursus verblijf ik in een hostel op de campus, zo'n vijf kilometer van de Universiteit van Istanbul. Als de cursus erop zit verkas ik naar het Aziatische deel. Daar, vlakbij de faculteit van Graphic Design woont Özgur. Hij huurt daar een huis samen met een vriend. Ze hebben een kamer over, voor mij.
Af en toe komt er een jeukend besef in me naar boven. Ik zit straks vier maanden in Istanbul.